...Nasze życie zależy od innych, nasza ¶mierć- od nas samych...

..::The window

Jestem tu znów. W miejscu, w którym wszystko się zaczęło. W miejscu, w którym ¶wiat nabierał innych barw.
Niekoniecznie lepszych. Niekoniecznie gorszych.
Innych.
Ale nie jestem już t± sam± osob±. I nawet ból nie smakuje już tak samo. Trzymam się kurczowo mego okna. Nie spuszczam go z oczu w obawie, że znowu się zamknie. Ale ku mojemu zdziwieniu tak się nie dzieje. Boję się tylko, że jak podejdę zbyt blisko, to wypadnę i stoczę się na sam dół lub co gorsza zginę i już nigdy nie uda mi się wej¶ć tak wysoko. A tak długo się wspinałam... Mimo tego lęku wci±ż jestem tu na górze, tak wysoko, choć nie najwyżej. Ale dzięki temu upadek w razie czego nie będzie aż tak bolesny, tak ¶miertelny. Uwierzcie... widok z tej strony zapiera mi dech w piersiach. I tak trwam w osobistym zapamiętaniu. Już nie w kolorze pustki, ale w pełnoetatowym o¶wieleniu Słońca, które wysusza łzy, ale tylko te zbędne, w nadmiarze. Czasami s± one potrzebne. Nie s± w końcu oznak± słabo¶ci, lecz dowodem na to, że nasze serca nie wyschły i nie stały się pustyni±. Czasami przez okno wpadaj± wesołe promyki ¶wiatła, powiew wiatru wart wci±gnięcia do zmęczonych płuc, ale zdarzaj± się też burze z piorunami, z błyskwicami przecinaj±cymi spokojn± toń. Mój skrawek nieba nabiega krwi±. Aż pewnego dnia pękło niebo i lun±ł deszcz łez, ale nawet taki deszcz kiedy¶ się kończy, a odłamki nieboskłonu przestaj± w końcu ranić. Niebo zrosło się w miejscu pęknięcia. Pogodziłam się z tym co nieuniknione. Po deszczu pojawia się tęcza.
I dzi¶ s± znowu moje urodziny. 19 urodziny. Tym razem lustro nie szepce złowieszczo. Nie ma już histerycznego ¶miechu, którym próbowałam zatuszować zapach mojej ciszy, dotyk jej zimnych r±k. Wspomnienia pozostan± na zawsze, ale juz nie po to, żeby boleć, a uczyć.

..::Darklady666 2006-03-31 09:20:23

skomentuj ::Swój ¶lad zostawiło (17) dusz::

..::The past isn't real

Jest jak jest. Nie zastanawiam się dlaczego. Czemu? Bo nie zrozumiem. Jest tak jak powinno być, jak nie było od tak dawna. Od tak dawna, że już tego nie pamiętam.
Jest mi dobrze.
Dziwne uczucie. Moje dłonie nie s± już wiecznie chłodne, mój wzrok wiecznie ponury i posępny, nawet zamykaj±c oczy i uciekaj±c w sen, kto¶ zawsze tam na mnie czeka. Teraz widzę, co chcę widzieć. Elementy wspomnień wiruj± jak w kalejdoskopie, obraz znów się zmienia, tym razem elementy puzzli zdaj± się przylegać do siebie bardzo precyzyjnie. Ale od przeszło¶ci nie jest wcale tak łatwo ucieć. W każdej chwili może wrócić, nawiedzić Cię znów, nawet na dłużej. Tak więc nie cieszę się ze swojego zwycięstwa, bo może się ono jeszcze przerodzić w największ± porażkę mego życia.
B±dĽ pewny tego co dzisiaj, u¶miechaj się, je¶li tak wła¶nie czujesz, jutro możesz siebie za to nienawidzić, ale jutra może nie być, jutro może nigdy nie nadej¶ć, jutro może być Twoim przekleństwem albo wybawieniem. W takim razie czemu ci±gle jego oczekujemy.. Bo jutro zawsze nadejdzie. Logiczne.
Tylko nie mówcie. Nie mówcie, że nienawidzicie ¶wiata, skoro jeszcze do tego nie doro¶li¶cie; nie mówcie, że życie wam niemiłe, bo to za¶lepione kłamstwo; nie mówcie, że to ból i cierpienie wypełnia każdy wasz dzień, bo sami go takim czynicie... Teraz to widzę, jasno jak na dłoni, nie jestem już cholern± pesymistk±, nie wierzę tylko w ból, ale też w szczę¶cie i rado¶ć i łzy rado¶ci... Wreszcie to zrozumiałam. I uwierzyłam, że ludzie się zmieniaj±. Może po prostu potrzebowałam okna na ¶wiat. Nowego okna, które rozja¶niłoby mi moj± ciemnicę. Jakaż byłam głupia, zatracaj±c się w tym bagnie, odwracałam się plecami do słońca i dziwiłam się czemu moja twarz jest w cieniu...
A może to tylko On... A więc trwaj zwodnicza chwilo...

Pochowajcie sny...
Zabite jeszcze w łonie matki.
Pozwólcie łzom...
Spłyn±ć zmarszczk± u¶miechu.
Niech wypłynie...
Gorzki smak skrywanej prawdy,
A wnet stanie się ona słodka.

..::Darklady666 2005-10-30 20:40:39

skomentuj ::Swój ¶lad zostawiło (39) dusz::

..::So white

Czysto¶ć objawiała się biel± ¶cian, po¶cieli, zasłonek. Przytłaczaj±ca i jednocze¶nie o¶lepiaj±ca biel, potęguj±ca chłód r±k i sino¶ć ust. Czyste i zimne, pachn±ce drażni±cym chlorem wnętrze, bez duszy, choć z duszami maj±ce tak wiele wspólnego, bo niejedna z nich przeniknęła te ¶ciany, ulatuj±c w inny wymiar. Wnętrze, które daje i odbiera nadzieję, o czym zwiastuje cisza, któr± przerywa stukot obcasów, odbijaj±cy się gło¶nym i pustym echem. Gładkie, wylizane ¶ciany, pozbawione szczelin i zadrapań, bez jednej najmniejszej skazy, wprawiały w rozpacz oczy poszukuj±ce jakiej¶ odmiany, punktu zaczepienia, na który można by spojrzeć w momencie tęsknoty za nieznanym.
Już szykuj± lokatora, czeka pod drzwiami w pokrowcu z po¶cieli. Kim będzie, jakie wniesie ze sob± tajemnice? Już ¶ciany pokoju drż± lekko z wrażenia na my¶l o ciepłych 36,6 C, o cudzych my¶lach szepcz±cych jak duszki po k±tach, dręcz±cych jak zgryĽliwe strzygi. Czy przyzwyczaj± się do siebie: on, zimny i biały, ono, słabe i wymyte. Jak im będzie ze sob±. Ten pokój jest taki przerażaj±co biały. Gdyby nie ciemne kontury przedmiotów, niczego nie dałoby się w nim odróżnić.
Wielka rozbudowana pustka, w której trudno doszukać się oznak życia...

Nienawidzę szpitali...

..::Darklady666 2005-08-12 20:02:37

skomentuj ::Swój ¶lad zostawiło (33) dusz::

+++